Susuyorum bugünlerde… Sustukça susuyorum.

Konuşmasın istiyorum yüreğim… Haykırmasın hissettiklerini… Dökmesin içindekileri… İçin için ağlıyor ama sesi çıkmıyor yüreğimin… Usul usul acılarının denizinde boğuluyor sessizce…

Hala öğretemedim gözyaşlarıma akmamayı… Söz dinlemiyorlar bir türlü. Ben durdurmaya çalıştıkça onlar inadına süzülüyorlar yanaklarımdan… Oysa kolay kolay akmazdı benim gözyaşlarım… Şimdiyse sel olup akıyorlar. İsyan ediyorlar sanki yürek acıma… Onu susturdun ama beni susturmayı hala öğrenemedin der gibi hiç durmamacasına akıyorlar.

Küçüğüm hala…
Büyütemedi beni geçen zaman.
Yaşadığım acılar adam edemedi beni…
Uslandıramadı.

Elma şekeri elinden alınmış ufak bir kız çocuğuyum adeta…
Kumdan kaleleri yıkılmış, düşmüş,
Dizleri paramparça olmuş bir kız çocuğu…

Şimdilerde bir "veda" sahnesinin başrolünde oynuyorum parçalanmış dizlerim, ufacık ellerimle…

Yüreğimin yolcuna el sallıyorum.
Damarımdaki kanı akıtıyorum.
Acıma derman olamıyorum.
Bile bile yaramı kaşıyorum, daha çok kanatıyorum.

Ne elimden alınmış elma şekerim, ne parçalanmış dizlerim ne de avuçlarımdan kayıp giden yıllarım umrumda değil yolcumun acısının yanında…

Tutamadığım biri var hala…
Kendime saklayıp, tenine dokunamadığım biri…
Adının her geçtiği yerde yüreğimin tellerine dokunan, içimi acıtan , beni yaşayan bir ölüden farksız kılan biri…

Ben onu sevdim, o nefret etmeyi…
Ben onu özlemeyi sevdim, o uzak diyarlara gitmeyi…
Ben onu seçmeyi sevdim, o bizi darmadağın edeni…

Artık bitmeli, son bulmalı bu "veda" sahnesi… Perde kapanmalı. Seyirciler hep bekledikleri bu hazin sonu alkışlamalı… Sen yaş olup akarken gözümden, onlar hüzün bulutlarını getirmeli üzerime üzerime…

Üzgünüm…!
Hayat beni sevmedi yolcu…! 

 alıntıdır..

  Daha gün batmadan yazılır gecenin kaderi "

Çekilmiş yüzüm… Ortasında gecenin, sıkışmış kalmışım kuytularına… Acımasız karanlıkların da, takılmış gözlerim bir boşluğa anlamsızca… Ve gözlerimi her kapattığımda bir kez daha esir olmuşum varlığına… Hani o aslında hiç var olmayan yokluğunla… Hani o hep kasıp kavuran yüreğimi, hani o en dayanılmaz yalnızlıklarımla yok oluşlarımla… Hani gönlümün ortasına bir ateş gibi düştüğünden beri hasretin, hani kıyılarıma vurduğundan beri içten içe kemiren beni… Bakışların bakışlarıma dokunduğundan beri, bir olsun güldürmeyen, nefes almanın bile güçleştiği o güz saatleri…

Sen gittiğinden beri, kararsızım neydi gecenin rengi? Simsiyah belki ya da kim bilir belki düşlerim kadar mavi… Ya da kim bilir, kirletilmiş kalbim gibimiydi gecenin rengi? Unuttum bütün renkleri sen gideli… Gökyüzü ne renkti, sonra papatyalar… En sevdiğim güller ne renkti bilmem? Düşlerim ne renk ya da aldığın gömlek… Sen gideli unuttum bütün renkleri… Unuttum işte gözlerin ne renkti?

Takatim kalmamış, kesilmiş ellerim… Ezilmiş kalmışım hatıralarının dayanılmaz sancılarında… Her köşesi sen kokan odamda, küllerim avuçlarımda… Ve adına yazdığım şiirlerim, ettiğim yeminlerim sonra… Hani o yokluğunla yok olmaya dair… Hani o bir ömür sana ait olmaya, hani o her sözüme senin adınla başlamaya dair… Hani her güne seninle uyanmak adına ettiğim yeminlerim…

Dedim ya unuttum sen gideli neydi gecenin rengi? Simsiyah belki ya da kim bilir belki baharlar kadar ebruli… Ya da kim bilir kararmış bahtım gibimiydi gecenin rengi? Unuttum bütün renkleri sen gittiğinden beri… Deniz ne renkti ya da gelinciklerin neydi rengi? En sevdiğin renk neydi ya da sana aldığım çiçeklerin neydi rengi? Unuttum işte gözlerin ne renkti?

Cem BÜYÜKKAYA ''Gecenin Rengi ''alıntıdır

BÖYLE SEVDİM İŞTE
Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil yüreğimdi seni
gören.
Sen damarlarımdaki kana karışıp geldin oturdun yüreğime. Bir başka
yerde
olamazdın zaten. Sen benim en değerli yerimde yüreğimde olmalıydın
orada kalmalıydın. çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek ilk kez bu
kadar
kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden
ne
ağırlama faslı vardı ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım
seninle. çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı senin
renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın
bir
ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize
tutkundum denizi sensiz seni de denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben insanları da... Kendime bile dar
gelirken içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En
kızgın
en tahammülsüz olduğum anlarda bile seni düşünmek yetti bana.
İçimdeki
sevinç yüzüme yansıdı güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi
ve
ben kaygısız içten gülüşün ne demek olduğunu nasıl güzel bir şey
olduğunu anladım seninle...

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
yoktu. Koca bir kente koca bir ülaaae kafa tutabilirdim. Sen elimden
tuttuğunda patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi.
Menzil
sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok
edebilirdim.
Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu uyumanı
gülmeni kızmanı şaşkınlığını saflığını kurnazlığını çocukluğunu
olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
Küçük oyunlarını kaprislerini sitemlerini korkularını sevdim. Seni
ve o
doyumsuz sevdanı uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu
zaman.
Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün
yenilendim.
Seninle çoğaldım büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.
Sevdim işte ötesi yok

Ne oLur beni unuTma diYe yalvaRışlarımın yeRini şiMdi neFretim aLdı..


UnuTmak isTedikÇe akLıma geliyorsun. İsmin hafızamda öyLe biR yeR etMiş kiHer sabah senin isminle başlıyorum güneher gece unut onu diye yalvarıyorum kendime hıçkırıklara boğularak..




Kendimi yitirmişLiğim senin eserin..Gurur duy KendinLe!GülüşLerimin sebebiYken nasıL da kaTili olabildin sevinçlerimin...


NasıL KıyabiLdin böYLe masum sevene ...


Canımı acıtmadan gitmiyorsun aklımdan.Heran yeni bir bitişe hazırLanıyorum..Aynaya her baktığımda biRaz daha ekSildiğimi GöRüyorum.




KızıYorum kendimeimdat ediYorum biri beni bu hiçLikTen kurTarsın isTiyorum..


bu ben deĞiLim..YaLan söYlemeye tenezzüL edecek kadar bayağıLaşan biRini sevemem SevmemeliYim...




Art arda sözler veriyorum kendime unutmaLıYım diye...'seni KaranLığa gömDüm Güneşim oLduğun günLere inat' Diyerek kendimi kanDırıyorum..BöYLe Dedikçe seviYorum sevdikÇe nefRet ediyorum senden ve gün geçtikçe uTanıyorum kendimden .Şimdi böYle basit cümleler kurduğuma bakma sana olan nefretim tarif edilecek gibi değiL.




Ne oLur çık akLımdan ..


Sen benim sancıLarımGözyaşLarımPişmanlıklaRımyaLnızlığım KaYbedişLeRim


çıkmazLarım oLdun.


ArTık seni sevmeyi isTemiyorum..


Yakışmıyorsun sevgime..


ÇıK akLımdan !


Bana senden vazgeçişler


Sana yaLan sevdaLar


Sana başkasıyla mutlulukLar


Sana bu saatten sonra yalnızca


Benden gitmeLer yaraşır.

Sana geL diyemem
Ben kendimden gideLi çok oLdu
Yüreğime ayazLar vurdu
ŞarkıLarım öLdü benim bugün
Ve ısLak bir cama vurdu çocukLuğum.


Küf kokan bir gece devriLiyor üzerime İçimdeki kentLer darmadağın
DiLimde ısLatmaya kaLktığım cümLeLer hayatın akışında…


PişmanLıkLar ayak bağım keşkeLer için artık çok geç..
BeLki sabahLarım nedenLer iLe doLar taşar ve bir soru işareti oLurum kendimde.
BeLki de kıyametLer koparırım kendimde kim biLir.


İLikLerime kadar hissediyorum öLümü

Ama korkmuyorum.
Şimdi bakışLarımdan şiirLer düşüyor
Ve vuruyor beni dört bir koLdan
Eşkıya duyguLarımı tutukLuyorum göğüs kafesimde
DeLi gömLeği giydiriyorum düşLerime.
AynaLarda hüzün rengi; bakışLarımda mana yok.
Karantina zamanLara sıkıştırılmış güLüşLerimin tozu avuçLarımda
Ve gecenin körü çarpıyor suratıma.



GözyaşLarımdan yangınLar çıkarıp yakmalı bu yüreği…